Toprağın derinliklerinde, yüzyıllar boyunca sakince nefes alan bir çatlak vardı. Ne bir insan ayağı değmişti üzerine, ne de bir hayvan yuvası… Sadece rüzgârın şarkısı ve yağmurun dokunuşuyla şekillenen bir sessizlik.

Bir gün, toprağın içindeki bu çatlak, içinden yükselen bir sıcaklıkla hafifçe kıpırdadı. Dünya, kendi nabzını atıyordu. Kırıklar genişledi; yer kabuğu bir anlığına açılıp yeniden kapandı. Bu titreşim, toprağın hafızasında saklı binlerce hikâyeyi yüzeye taşıdı: Bir zamanlar yeşeren kadim ormanları, kaybolmuş nehirlerin serinliğini, rüzgârın savurduğu kum tanelerini…

Toprak, bu hafızayı korumak için kabuğunu bir kap gibi şekillendirdi. Dış yüzey, doğanın zamanla açtığı yarıkları taşıyordu; içi ise kızıl bir ateş gibi canlıydı. Bu ateş, dünyanın içten içe süren yaşam enerjisinin ta kendisiydi.

İnsan eline geldiğinde artık sıradan bir çamur parçası değildi. Yerkürenin derin sesini, binlerce yılın nefesini, bir çatlağın içindeki hayatı taşıyordu.

Ve fısıldıyordu:
“Her kırık, toprağın bir hatırasıdır; her hatıra, yaşamın yeniden doğuşudur.”