Toprağın içinde sessizce güçlenen yaşamın heykelsi bir ifadesidir. Gövdesi yukarı doğru uzanırken, alt kısmındaki organik kıvrımlar köklerin sabırla toprağa tutunuşunu yansıtır.

Doğanın sürekliliğini ve insanın içsel dayanıklılığını bir araya getirir. Dış yüzeydeki doğal dokular, zamanın izlerini taşırken; formun yükselişi büyümeyi, dönüşümü ve hayatta kalma arzusunu simgeler.

“Köklenme”, her varlığın önce kök salarak, sonra güçlenerek hayata tutunduğunu hatırlatır.